KUTSAL ÇENE VE
GÖNÜLLÜ KÜRDANLAR
Bu satırlar; sureti HAK'tan görünüp HAK nüanslar konuşan, HAK'kın karşısında dikilip HAKSIZLIĞI hak gibi yutturan, HAK uğruna savaşacak olanları HAKSIZLIĞIN namlusuna süren o ŞİZOTİPAL mimarların ve onların bataklıktaki omurgasız avanelerine gelsin…
01TİMSAH GÖZYAŞININ KİMYASI VE "ŞİZO" KÖKÜNÜN LANETİ
Bir yerde o sahte kutsallık kokusunu, o "şizo" kelime köklü hezeyanları, o şifreli ve alt metinli "biz seçilmişiz" zehirini duyduğunuzda; o bataklıktan mümkün mertebe, koşarak kaçın. Çünkü bu durum, belki de Yaratıcı'nın insana verdiği en büyük bir lanettir adeta. Kurtulması neredeyse imkansız, onunla yaşaması oldukça acımasızdır.
Doğada timsah, avını parçalarken gözünden yaş akar. Cahil halk bunu "merhamet" sanır. Oysa biyoloji yalan söylemez; o gözyaşı merhametten değil, çenenin genişlemesini sağlayan tuzlu bir yağlama sıvısıdır. Yırtıcı, avını yutmak için fizyolojik bir refleksle ağlar.
Ama bataklıktaki o saf sürü, o tuzlu sıvıyı "şifa", "ilahi lütuf", "manevi terbiye" sanıp yalamak için sıraya girer. İşte sosyolojik mühendislik tam da bu "yağlama sıvısının" kimyasını çözmekle başlar. Yırtıcı, sürünün hangi psikolojik açlıkla hareket ettiğini bilir. Onlara su değil, kendi salgıladığı o sentetik nektarı sunar.
02TENCERE-KAPAK UYUMU: ÖZGÜRLÜKTEN KAÇIŞIN DİLEKÇESİ
Şizotipal yırtıcıların ve bağımlı avanelerinin o meşhur "TENCERE-KAPAK" uyumu, doğadaki simbiyozdan çok, ruhsal bir çöküşün itirafıdır.
Erich Fromm'un o çığır açıcı eseri Özgürlükten Kaçış'ta dediği gibi; bazı insanlar vardır, bağ kurmaya değil, bağlanmaya muhtaçtırlar. Adeta özgürlükten kaçarlar. Çünkü özgürlük, gökyüzünde süzülmek demektir; gökyüzü ise rüzgarlıdır, sorumluluk ister, kanat çırpmayı, düşmeyi ve tekrar kalkmayı gerektirir. Oysa timsahın ağzının içi rüzgarsızdır.
Bu bağımlı tipler, geçmiş yaşantılarındaki ve kritik çocukluk dönemlerindeki girişkenlikleri engellenmiş, merak duyguları törpülenmiş, hayatın geliştirici acılarıyla yüzleştirilmemiş "camdan" insanlardır. Gel gelelim peki bu insanlara ne olur? Adı üstünde: BAĞIMLI.
Birinin ona ne yapacağını söylemesine, o söylenenleri sorgusuz sualsiz içselleştirmeye muhtaçtırlar. Çünkü korktuğu şeyleri, itaat ettiği kişi "kutsal bir görev" adına üstlenmiştir. Onu düşünce, gelişim ve özgürleşme zahmetinden kurtarmıştır. Ve eline sahte bir güç vermiştir. Bu güç, bağımlının işine gelir; çünkü daha önce tek başına böyle bir güç elde edememiştir. Tencere kaynamaktadır, içindeki karanlık hırslar, makam tutkusu ve egonun buharı dışarı taşmak üzeredir. Kapak ise o buharı içeride tutarak tencerenin patlamasını engeller.
03AKLINI KİRAYA VERMEK: ZİHNİN İŞGALİ VE HARABE RUHLAR
İnsan ömrü, kendi zihninin mimarisiyle inşaat halinde geçer. Taşı toprağı kendin taşırsın, harcı kendi alın terinle, kendi sancılarınla yoğurursun. Yıllar süren bir emek, onca sarsıntı, onca "ben kimim" çığlığı... Sonunda ortaya bir "benlik" sarayı çıkarırsın. Ama insanın fıtratında acayip bir tembellik, omurgasında tehlikeli bir esneklik vardır. O sarayın nöbetini tutmak yorucudur. Özgürlüğün sorumluluğu ağırdır.
Tam o yorgunluk anında, o karanlık dehlizde karşına "organize ağızlar" dikilir. Sana o sahte şefkati, o zehirli balı sunarlar: "Yorulma, sen zahmet etme, sen düşünme, ne diye çile çekiyorsun? Biz senin yükünü alalım, biz senin adına karar verelim, sen sadece itaat et, gerisini bize bırak..."
Bu teklif, sıradan bir kira sözleşmesi değil; ruhun tapusunu devreden bir "kutsal işgal" antlaşmasıdır. Karşılığında senden peşin para istemezler; sizi satın alacak "manevi paraları" zaten ceplerindedir. Sizin tek yapmanız gereken, zihninizin direksiyonunu o "Şizo" mimara teslim etmektir. Adeta sahte bir Hızır gibi karşınıza dikilirler ve reddedemeyeceğiniz o teklifi, bir "lütuf" gibi sunarlar.
Sonrası mı?
Kapıdan girip çıkamaz, pencereden dışarı bakamazsınız. Çünkü o evin yeni sahibi, sizin iradenizi ele geçirerek özerkliğinizi yerle bir eder. Siz artık kendi zihninizde birer "mülk sahibi" değil, bodrum katında kilitli birer rehinesinizdir. Ve asıl facia, o rehinelerin cellatlarına yalvarmasıdır.
04SURETİ HAKTAN GÖRÜNÜP BOKTAN İŞ YAPANLAR…
— Hak ile bağdaştıramadığım 9 yapısal unsur —
Karınca feromonu gibi gizli bir dil; dışarıya kapalı, sadece "kraliçe"nin kokusunu koklayan, kendi kendine yeten bilişsel bir hapishane.
Liyakati boğup, yuvaya bıraktıkları asalak "sadakat" yavrusunu, ev sahibine açlıktan ölme pahasına besletmek.
Sinir sistemine çöküp; ne zaman uyuyacağını, ne zaman tövbe edeceğini dikte eden, iradeyi yiyen parazit.
Hedefi sürekli geri çekip kişiyi "yetersiz" hissettirerek, sonsuz bir suçluluk ve hamallık çukurunda tutmak.
Aslan kükremesiyle sürüyü kenetletmek; sevgiyle değil, üretilmiş korkuyla "güvenli esaret" inşa etmek.
Şeytanın cübbe giymesidir; tahta tırmanmak için kutsallığı basamak yaparlar, zirveye çıkınca o basamağı yakarlar.
"Neden?" demek isyandır; aklınızı rehin alıp "biat" prangası takarlar. Direksiyona amigdala geçer, mantık felç olur.
Kaynağın berrak suyuna kendi çamurunu katar; doğrudan erişimi yasaklayıp süzgecinden damlayan zehri yutturur.
En ağır ego, "ben bir hiçim" lafıyla kamufle edilir; ayna karşısında başını eğip aslında kendi gölgesine taparlar.
05KUR'AN'IN BATAKLIĞA TUTTUĞU AYNA: ISLAH MI, FESAT MI?
Peki bu doğa kanununu, o sahte kutsallık tacirlerini Yaradan nasıl teşhir ediyor? Surenin başında o yırtıcıların bataklığı nasıl bulandırdığına şahit oluyoruz:
İşte hakikat budur. Fesat, en çok "ıslah" maskesi takar. Zehir, en çok "şifa" şişesinde satılır. Kötülük ve bozgunculuk yapan odaklar, kendi eylemlerini her zaman "barış", "düzen" veya "iyileştirme" maskesi altında meşrulaştırırlar. Yaptıkları yıkımın bilincinde değildirler ya da o karanlık dehlizde kendi yalanlarına kendileri inanmışlardır.
06BİLİŞSEL ÇELİŞKİ KURAMI VE DÜŞMAN ÜRETME SANAYİSİ
Bilişsel Çelişki Kuramına (Leon Festinger) göre; bu tür parazit yapılar, kendi saflarını doğrulamak ve oluşabilecek bilişsel çelişkileri gidermek adına bataklığın diğer sakinlerini MUTLAK DÜŞMAN / ZEHİRLİ olarak kodlarlar.
Böyle bir düşmanları yoksa, dışarıda bir "fitne" bulamazlarsa, onu bizzat kendileri üretirler (Kurtlar Vadisi / İskender Büyük Zihniyeti). Bütün idealleri ve hayat felsefeleri bu hayali düşmanla mücadele etme üzerine kurulur. Ve bu felsefe uğruna, kendilerini timsahın çenesine "kutsal bir kurban" olarak iterler. Çünkü beyin, bu ağır çelişkiyi (kendi celladına âşık olma halini) çözmek için dışarıda mutlak bir "kötü" yaratmak zorundadır. Düşman yoksa, itaatin anlamı kalmaz. Düşman varsa, timsahın ağzı bir "sığınak"a dönüşür.
07KÜRDAN ÜRETME FABRİKASI: AMİGDALA'NIN KÖLELERİ
Bu kürdanları üretmenin bazı ön koşulları vardır. Bu psikolojik profil şu 5 maddede özetlenir:
Çaresiz ve ANLAM ARAYIŞI içerisinde olmaları lazım. Ama öyle bir anlam aramalıdırlar ki, bu arayış dünyevi bir nesne, makam, ideal ile karşılanmamalı. Soyut bir şey olmalı ve bunu da kendi zihinlerinde bir MANEVİYAT EKSİKLİĞİ olarak görmeliler. Timsah gözyaşı, tam da bu kutsal açlığı giderecektir.
Küçüklüğünden itibaren aile ile kurması gereken sevgi ve güven bağında birtakım problemler yaşanmalı (Bowlby'nin Bağlanma Kuramı). Böylece kişilerde hastalıklı bir BAĞ KURMA İHTİYACI doğacak. Bir yol, ideal, kişi sunduğunuz zaman sorgulamadan bağlanabilecekler.
Aklını (FRONTAL LOB'un önemli kısmını) kullanamaması lazım. Hayatın pek çok sarsıcı travmasından ötürü DEORGANİZE olmuş zihinler... Bu kişiler düşünmekten, analizden korkarlar. Çünkü KORKU ile yetiştirilmiş, hep ENDİŞE HALİNDEKİ insanlardır. Böyle olunca beynin AMİGDALA bölgesi (korku merkezi) ve stres hormonları daha aktif çalışıyor. Beyin de bu çelişkili yaşantının ağır yükünden kurtulmak için kişiyi BAĞIMLI KİŞİLİĞE hazır hale getiriyor. Frontal lob (mantık) devre dışı kalıyor, direksiyona ilkel içgüdüler geçiyor.
Bir ideal uğruna kendini feda edebilme. "Dünyadaki nasipten ümidi kesebilme becerisi" denilen o tehlikeli erdem, aslında kişinin kendi benliğini yok etme arzusudur.
Kendi ÖZBENLİĞİNİ, ÖZERKLİĞİNİ tamamen yok edip GRUBUN benliği ile yaşama. Gustave Le Bon'un Kitleler Psikolojisinde dediği gibi; birey kalabalığın içinde erir, zekâsı kaybolur, kişiliği bükülür. Artık o bir insan değil, sürünün bir hücresidir.
08TARİHİN KARANLIK DÖNGÜSÜ: NEDEN DERS ALAMIYORUZ?
En acımasız gerçek şudur: Bu bataklıkta tarih boyunca hep aynı timsahlar (Hasan Sabbah vb.) gezdi, hep aynı kuşlar diş temizledi ve hep aynı sürüler yutuldu. Roma'da, Selefilerde, Endülüs'te, Balkanlar'da ve nice coğrafyada...
Neden? Çünkü insan, psikolojik bir ihtiyaç olarak "kendi aklının yükünü" bir başkasına devretmeye, yani SOSYAL MÜHENDİSLİK ile zihni uyuşturmaya programlı bir acizlik barındırır. Özgürlüğün getireceği o müthiş sorumluluğu, "bana biri sahip çıksın, beni düşünen biri olsun" çığlığıyla boğar.
Timsahın gözyaşı kurur, timsah ölür, çürür; ama bataklığın çamuru aynıdır. Yarın başka bir sürüngen, aynı gözyaşını, aynı "kutsal sığınak" yalanıyla sunacak ve omurgasız sürü, aynı çenenin içine koşacaktır. Çünkü onlar özgürlüğü değil, "güvenli bir esareti" seçme eğilimindedirler.
"Timsahın gözyaşına yemin edenler, tarih boyunca tekerrür etmiştir."
09BATAKLIKTA HAYATTA KALMA REHBERİ
Eğer bu bataklıktan sağ çıkmak, o sentetik nektarı içmemek ve timsahın çenesinde "kürdan" olmamak istiyorsan, şu belirtileri birer alarm zili olarak kabul edeceksin:
Eğer bir yapı, senin gökyüzünde (özgürlükte) kanat çırpmana izin vermiyor, seni kendi çenesinin içine hapsedip "burası güvenli, dışarısı fitne" diyorsa; orası sindirim sistemidir. Aklını oraya park edersen, geri geldiğinde beyninin kemirildiğini görürsün.
Eğer birisi senden "neden" sorusunu sormanı değil, sadece "emir" kelimesini duymayı istiyorsa; o senin Hızır'ın değil, aklını kiraya alan ve kira bedelini senin ruhunla ödeyen bir ruhsuzdur. Frontal lobunu felç eden her yapı, seni insan olmaktan çıkarıp birer "yem"e dönüştürür.
Sürekli etrafında "zehirli kuşlar", "dış güçler", "fitneciler" var diye seni korkutuyor, seni sadece kendi çenesinin içine sığınmaya mecbur bırakıyorsa; kaç! Çünkü o çene sarılmak için değil, yutmak içindir. Düşman oluşturarak sana kendi zehrini içirirler.
Eğer biri sana "Yaratıcı adına", "Peygamber hatırına" senin iradeni, cebini veya özgürlüğünü istiyorsa; o kişi Hak'ın elçisi değil, batılın simsarıdır. Onların akıttığı gözyaşı merhametten değil, seni yutarken çenelerini yağlama sıvısıdır. O sıvıyı yalama!
Eğer bir yapı, senin yerine düşünmeyi, senin adına karar vermeyi bir "lütuf" gibi sunuyorsa; o yapı senin omurganı eritir. Unutma; omurgasız bir sürü, kurdun sofrasında "ana yemek" olmaya mahkumdur.
Timsahın gözyaşına yemin edenler, eninde sonunda o gözyaşının tuzunda boğulurlar. Mesele sadece timsahın vahşiliğinde değil, avın o çeneye gönüllüce uzanmasındadır. Kendi aklınızın mülkiyetini kimseye kiralamayın; çünkü o mülkün tapusu, sadece ve sadece sizin vicdanınızda ve sizin HAK ile olan doğrudan bağınızdadır.
Yorumlar
Yorum Gönder