Yaşlı Kurt Dedenin İğnesi 2
Yaşlı KurtDedeninİğnesi 2
Oynanan oyun, kişiliğin karanlık dehlizlerine inerse,
kişi saldırganlığını o oyunun içinde sergilerse,
bunun adı hâlâ oyun mudur, yoksa zorbalığın kılık değiştirmiş hâli mi?..
Kıymetli okuyucular, yine bilimsel olmayan, enteresan ve biraz da tuhaf yazı serilerimizden biri olan YAŞLI KURT DEDENİN İĞNESİ’ne hoş geldiniz. Bu serinin nasıl bir şey olduğunu anlatmama gerek yok sanırım; bilenler biliyor, bilmeyenler de içine girip kendileri keşfedecek. İyi okumalar dilerim.
Bugün Gördüğüm Rüya
Gecenin bir vakti. Herkes uyumuş, ışıklar sönmüş, şehir sessizliğe gömülmüş. Caddede yalnızca birkaç cılız lamba nöbet tutuyor; şehrin biraz ötesinde ise yine o Japonların arka bahçesi…
Ana karakterimiz yine soğuğa aldırmadan penceresini açmış. Yeşilliğin, huzurun ve bir o kadar da gökyüzündeki belirsizliğin içine dalıp gidiyor. Bilmediği bir şey var oysa: asıl tehlike YER ALTINDAN geliyor.
Pencereden bir kez daha bakıyor, etrafı süzüyor. İçinde adını koyamadığı bir BELİRSİZLİK var, ama bu duyguyla yatağa girmek zorunda. Pencere açık kalıyor; soğuğa rağmen temiz havayı seviyor çünkü. Soğukla arası iyi, karbondioksitle arası bir o kadar kötü.
Tam yatağa girmiş, gözlerini kapatacakken küçük kardeş odaya dalıyor. Elinde telefon, yüzünde telaş; koridorun loş ışığı onun arkasından odaya doğru sızıyor. Bir şeyler söylüyor ama ağzı, sansürlenmiş bir video kaydındaki gibi bulanıklaşıyor; kelimeler dudaklarından çıkmadan siliniyor. Üstelik bunu bir kurgu ekranı izler gibi, canlı canlı görüyor ana karakterimiz. Anlam veremiyor, ama tuhaf şeylerin olduğunu artık biliyor. Telefonu kardeşinin elinden alıp “ALOO!!” diye bağırıyor; hattaki ses de cızırtıdan ibaret. Babacık konuşuyor, hiçbir şey anlaşılmıyor. Derken gökyüzünde bir patlama…
Kırmızı bir ışık süzmesi…
Devasa…
Gökyüzünü kaplıyor, sonra sönüp gidiyor…
Ardından çok garip bir ses yükseliyor. Half-Life’taki hızlı headcrab zombisinin o tiz, insanın içini ürperten çığlığı gibi.
Mahalledeki bütün dairelerin ışıkları yanıyor. İnsanlar sokağa dökülüyor; kimi pencereden, kimi balkondan neler olduğunu anlamaya çalışıyor. Ama herkesin sesi, o aynı cızırtıdan başka bir şey değil.
Mahalleli ortak bir toplanma alanında kümeleniyor; ana karakterimiz bu sıra dışı bilinmezliği penceresinden izliyor.
Derken telefondan bir ses geliyor: “Güvende kalın, kontrolü sağlamaya çalışıyoruz, sakın dışarı çıkmayın!”
Az önce herkesin sesini cızırtı olarak duyan ana karakterimiz, bu sesi tertemiz duyabildiğine şaşırıyor. Ama sevinci kısa sürüyor; ses yeniden cızırtıya dönüşüyor ve bir daha da düzelmiyor.
Neler olup bittiğini öğrenmek için dışarı çıkmak istiyor, kardeşi önünü kesiyor. Onunla konuşmak, durumu birlikte çözümlemek istiyor ama nafile; malum, o cızırtı…
Kardeşini yakasından tutup yere doğru fırlatıyor, “önümden çekil!” dercesine. Duvardaki beyzbol sopasını kapıyor, çekmecesinden yoyosunu da alıyor (artık her ne yapacaksa), tam kapıya yöneliyor ki…
Dışarıdan, toprağın yırtılıyormuş gibi çıkardığı müthiş bir gürültü geliyor. Yer sallanıyor. Sarsıntı, büyük bir deprem habercisi gibi insanların yüreğini ağzına getiriyor.
Ama kısa sürüyor. Hiçbir bina yıkılmıyor. Yalnızca mahallenin ortasında kocaman bir oyuk açılmış ve içinden devasa bir PİTON YILANI yükseliyor.
Karakterimiz sarsıntının etkisiyle dışarı çıkamamıştı. Olan biteni pencereden yeniden gördüğü an gözlerine inanamadı.
Dev bir yılan, yerin altından çıkmıştı. Dehşet vericiydi; üstelik bildiğimiz hiçbir yılana da benzemiyordu. Gözleri yoktu, pulları yoktu. Kahverengi, tuhaf, iğrenç bir şeydi; yılandan çok devasa bir solucanı andırıyordu. Ağzını açıyor, başını bir sağa bir sola çeviriyor, olduğu yerde bekliyordu. Ağzından süzülen tuhaf salya, değdiği her şeyi asit gibi eritiyordu.
İnsanlar dehşete kapılmıştı, çığlıklar havada uçuşuyordu. Herkes bir şeyler söylüyor, bağırıyordu. Ama ana karakterimiz çığlıklardan başka hiçbir şey anlamıyordu. Yine o cızırtı yüzünden…
Derken mahalleye askerler geldi. Silahlarını dev yılana doğrultup ateş ettiler. Koca gövde hasar alıyor, fakat yara aldığı her yerden o tuhaf asidik sıvı fışkırıp etrafı mahvediyordu. Askerler bir süre sonra ateşi kesti. Yılan biraz sağa, biraz sola sallandı; sonra ağır bir gürültüyle yere yığıldı. Ölüp ölmediği belli değil; bedeninden hâlâ o sızı akıyor, zemini adım adım eritiyordu. İnsanlar asidik sıvıdan giderek uzaklaşıyordu.
Sonra bir anda yılan da, asit de yok oldu. Geriye yalnızca yerde açtığı o derin çukur kaldı. İnsanlar çukurun başına toplandı, etrafını sardı, ne olduğunu anlamaya çalıştı.
Ana karakterimiz kardeşiyle konuşmak istiyor ama ne yaparsa yapsın, insanların sesi hâlâ bir cızırtıdan ibaret…
Derken yine o tuhaf gök gürültüsü; yine kırmızıya bürünen gökyüzü…
Bu kez çukurun içinden, ellerinde silahlarla, çok sayıda, minik minik başka yaratıklar fırlıyor. İnsanlara ve etrafa ateş açıyorlar; arka bahçede resmen bir katliam yaşanıyor. Askerler karşılık vermek istiyor ama nafile; kurşunlar yaratıklara zarar bile vermiyor…
Sonunda dışarıdaki bütün insanlar ölüyor. Yaratıklar etrafa dağılıyor; sanki insan arıyorlarmış gibi…
Ana karakterimiz gördükleri karşısında hayretler içinde. Korkudan eli ayağı titriyor, şaşkınlıktan resmen DONAKALIYOR.
O yaratıklar da neyin nesi?
Nereden geldiler?
Ne için geldiler?
Bundan sonra ne olacak?
Ve en önemli soru: Babam nerede..?
——— Haydi ana karakteeerrr! ——— Sabah namazınaaaa!
Neyse ki bir rüyaymış.
Ama sıradan rüyalardan değil; iz bırakan, ikonik rüyalardan.
“Nereden biliyorsun?” diye sormayın; bilirim, hissederim…
Bu rüyanın devamı elbet bir gün gelecek, buna adım gibi eminim.
Soru şu: Bu rüya bir başlangıç mıydı, yoksa geçmişte kalmış başka bir rüyanın devamı mı? İşte bundan pek emin olamadım.
Fakat şundan emin oldum: Bu rüya, ilk çocukluğumdaki dev TANK ve dev KAYA ile bağlantılıydı. Rüyayı gördükten sonra resmen o imgeleri hatırladım. Zihnim doğrudan oraya gitti.
Peki neydi o imgeler, ve neyin nesiydi?
O imgeler, yok mu o İMGELER…
Birisi devasa, yuvarlak bir kaya parçası; diğeri bir tank. İkisi de ilk çocukluk dönemim boyunca arada bir gelip beni rahatsız etti, bir türlü peşimi bırakmadı.
Biri tank: Beni sürekli yolda ezip geçiyor.
Diğeri o dev kaya: Önce çok, çok ama çok minik, ağzımın içine yerleştiriliyor. Sonra büyümeye başlıyor; büyüyor, büyüyor ve büyüyor. Önce çene kemiğimi kırıyor, sonra kafatasımı, en sonunda kocaman bir kaya olup beni altında parçalıyor…
Bu imgeler benim kabusum oluyor; bir anda uyanıyorum. Soğuk soğuk terlemiş hâlde. Bu yüzden defalarca banyo yaptığımı bilirim. Ama en önemlisi, imgelerin etkisi uyandığımda bile bir müddet sürüyor. Korkuyorum ve korkumu yenmek için duş alıyorum… Sanki bedenim, zihnimin sürüklediği o şeyi suyla yıkayıp akıtmak istiyordu.
Ağızda Kartopu
Bazı zorba tipler vardır; dış görünüşlerinden hemen anlarsın. Sana karşı hiçbir şey yapmamıştır ama onu gördüğünde içine bir tedirginlik çöker. Ortada bir pislik vardır ve sana bulaşmasından oldukça rahatsız olursun; bulaşmasın diye kaçarsın. Ama sen kaçtıkça o kokunu alır, seni KADRAJINA alır ve sana adım adım yaklaşır. Burada bir fark var, analiz edilmesi gereken büyük bir fark: Başkalarına hızla, düşünmeden zorbalık eden biri, sana neden adım adım yaklaşıyor? Çünkü senin ne olduğunu ve nasıl tepki vereceğini çözmeye çalışıyor; doğru zorbalık hamlesini ona göre seçiyor. Bu da aslında zorbanın kendi zayıf noktasını ele veriyor.
Zorbalık üzerine araştırmalar yapıyorum; bu hissi iyi bilirim. Hem zorbanın gözünden hem de kurbanın gözünden.
İki taraf da gergin, ne olacağını ikisi de bilmiyor. Zorba arkadaş, her zamanki gibi zorbalığını yapmak isteyecek ama ortada belirsiz bir gerginlik var; herkese yaptığını sana yapmaktan biraz çekiniyor. Sen kurban olarak kendini savunmak istiyorsun. Arkadaşlarına neler yapıldığını gördün, bunun farkındasın; ama nasıl savunacağını bilmiyorsun.
İşte öyle bir elektriklenme yaşandı, soğuk bir kış teneffüsünde.
Ana karakterimiz dışarıda tek başına geziyor; zorba karakterimiz de fırsat kolluyor. Ne olacağını anlamak için en mükemmel zaman…
Fakat zorba karakterimiz yanına, bu işe yardım edecek destekçilerini de almış. Yani erkek erkeğe, mert bir kapışma olmayacak. İşte bu mertsizlik bize çok büyük bir veri sunuyor: zorbalığın bilinçaltındaki o korkuyu, öfkeyi ve sevgisizliği…
Neyse, dersimiz psikoloji değil; olay anına dönelim.
Ana karakterimizin etrafı sarılır; hem de en güvendiği park duvarının dibinde, ninja eğitimini aldığı o ikonik köşelerden birinde.
Üzerine yavaş yavaş yürünür. Ana karakter sırtını duvara yaslar. Kimse tek kelime etmez; kelimeler zaten kifayetsizdir, ama bakışlar her şeyi anlatır…
Ne olmuştur sizce?
Ana karakterimiz, Usta Splinter’dan aldığı eğitimin gereğini yapıp kendini savunabilmiş midir?
Maalesef hayır. İçindeki o belirsiz korku, o tereddüt buna izin vermedi. Tereddüt etti, yanlış yaptı; zorba grup da bunu fırsat bildi.
Hepsi bir anda ana karakterimizin üstüne atladı ve onu yere yatırdı; karın içinde debelendiler. Ağzını zorla açıp kocaman bir kartopunu içeri tıktılar. Yerdeyken birkaç tekme de attılar ve kaçtılar…
Karakter titreyerek doğruldu, üstünü temizledi, ağzındaki kartopunu çıkardı. Ve ağzından kan damlaları döküldü…
Karakter ağlamadı, konuşmadı, yardım istemedi; isteyemezdi zaten. Ortamı bir SILENT HILL sessizliği kaplamıştı. Herkes okuldaydı ama ana karakter dışarıdaydı.
Bir banka geçti ve sessizce oturdu.
Aklına gelen tek şey, o ikonik kaya kabuslarıydı…
Çünkü kaya da böyle başlıyordu: ağza küçücük bir şey olarak girip orada büyüyerek. Kartopu da öyle. Önce soğuk bir yabancı, sonra dilin üstünde bir sessizlik, sonra hiç çıkmayacakmış gibi duran bir söz kilidi. Rüyadaki cızırtıyla bankta oturan çocuğun suskunluğu belki de aynı kaynaktan besleniyordu: sesin karşıya geçemediği, içeride bulunmayı bekleyen bir dünya.
WINNICOTT der ki:
“Saklanmak bir sevinçtir; ama bulunamamak, bir felaket.”
Winnicott, 1963/1965, s. 186
Yorumlar
Yorum Gönder