YAŞLI KURT DEDENİN İĞNESİ
Merhabalar kıymetli Tekno Psikoloji severleri. Nasılsınız, iyi misiniz? Afiyette misiniz, her şey yolunda mı, keyifler yerinde mi?
Hazırsanız bugün sıra dışı bir yazı yazacağım ve siz de bu yazıyı okuyacaksınız. Baştan söyleyeyim, bu bir bilimsel yazı değil. Herhangi bir literatür aktarımı değil, objektif hiç değil. Tamamen öznel, duygusal, betimsel ve en önemlisi de imgesel bir yazı olacak. Bilimsellik ve objektiflik arayanlar, bu yazıdan herhangi bir fayda bekleyenler, sizlerden çok özür diliyorum ama bu yazıyı okuyup boşa vakit kaybetmeyin. Sizleri diğer yayınlarıma bekliyorum ama.
Donald Vinnicott oyun döneminin öneminden bahseder. Psikoloji bilimini ve bu bilimin öngördüğü psikolojik sağlamlığı, küçüklüğümüzde oynadığımız oyunlarla eşleştirmiştir adeta. Ve bu dönemin önemine diğer psikoloji babaları da atıfta bulunur. Şöyle bir kendi hayatıma baktığım zaman bu dönem benim için de oldukça önemlidir. Özlemini çekiyorum adeta. Hep derim ’’Elimde bir zaman makinesi olsa hiç düşünmeden çocukluğuma geri dönerim’’ diye. Evet, elimde bir zaman makinesi yok ama kaderin cilvesidir ki çocuklarla oyun oynayarak onlara bir şeyler öğretebileceğim bir işi yaptırıyor bana.
Şimdi gelelim imgesel yaşantılara ve bu yaşantılardan meydana gelen karakter oluşumuna. En önemlisi de bu yaşantı ve gelişimin kilit noktası olan NESNELERE değineceğim. Olduğu gibi anlatmayacağım, Jim Carrey’ nin kitabındaki karmaşık, metaforik, asimetrik dili kullanacağım. Çünkü ben böyle istiyorum. Anlaşılması için değil, çocukluğuma ve bu yaşantılara tanıklık eden kişilere selam çakmak için yazıyorum.
Bacak arası korsesi
Çocukluğumun bir kısmını Adler'in çocukluğuna benzetebilirim. İki güzel element bir araya gelir ve üçüncü bir elementi meydana getirir. Tıpkı H2O misali. Ama bazen bu elementlerin birleşimi mükemmel bir uyumdan ziyade hasarlı bir mekanizmayı ortaya çıkarır. Ve bunlardan birisi de oyuncak FATTE’nin bir uzvunda meydana gelir. Fatte tuhaf bir şekilde yapılmıştır, hasarlıdır, engeli vardır ve bütün bez bebek terzileri bu dikiş hatasının asla düzeltilemeyeceğini ve Fatte’nin de hayatı boyunca bu dezavantajı yaşayacağını söyler.
Peki Fatte bu söylenenlere kulak asar mı?
Fatte'in ailesi, doğru dikiş iğnesini ve doğru terziyi aramaktan vazgeçer mi?
Tabii ki de hayır.
Fatte'yi ZEN kültürünün ve iç yöneliminin benimsendiği ÇİN tapınaklarına götürürler. Orada Fatte'ye kadim öğretilerle dövülmüş EJDERHA İĞNESİ ile müdahale ederler. İki uzuv arasına FATTE'yi uzun bir süre rahatsız edecek bir eğitim sopası yerleştirirler. Ve Fatte’nin içindeki libidinal enerji iyice birikir, birikir ve birikir…
Ve bu birikim ilerleyen hayatında kullanacağı bir potansiyele dönüşür. Her zaman gülmek şartıyla tabii.
Japonların oyun bahçesi
İyi bir çocukluk; iyi bir aile, iyi bir çevre ve en önemlisi de iyi bir hayal gücü ile başlar. Japonlar bu çevre planlama işlerinden iyi anlar. Ve genellikle onların oyun bahçesi güzel olur. O oyun bahçesinde genellikle seçkin ailelerin çocukları oynar. Bazen dışarıdan bir TROJAN virüsü gelse bile bu çocuklara bulaşamaz. Sadece bir anlığına görünür ve sonrasında kaybolurlar. Diğer bahçelerin kötülüklerini tanıtmaya gelmişlerdir. Bu seçkin çocukları şöyle birazcık korkutup giderler. Korku masalındaki öcü misali. Eğer sizin karşınıza bir grup öcü çıkarsa, elinde baloncuk tabancası ile sizi tehdit ederse, kaleminizi isterlerse veya size kolbastı oynatırlarsa sakın onların istediğini yapmayın. Emin olun, o trojan virüsleri sizden daha korkak.
Peki bu oyun bahçesinde neler var:
1-
Genişşşşş geniş adalar var, daha doğrusu adacıklar var. Bu adaların sayısı o kadar fazla ki bazen içinde kaybolabilirsiniz. Bu adaların arasında yol denizleri var. İçinden su yerine arabalar akıyor. Bu adalardaki çocuklar genellikle birbirleriyle iyi geçinirler. Ta ki kar yağana, kış olana kadar. İşte o zaman bütün adalarda saldırı ve savunma sistemleri kurulur. Üçüncü Dünya Savaşı resmen başlar.
2-
Devasa açık hava poligonu. Bu poligon olabildiğince büyük, içinde gerçek hayatı temsil eden nesnelerin dağılımı olabildiğince fazla. Bu poligonun herhangi bir kuralı yok. Kim Kime Dum Duma mücadelesi verilir burada. Ayrıca bu poligonun silahları da odundan.
3-
Ninija Eğitim Sahaları
Usta SPLİNTER’ imiz yoktu, çünkü o ustalar bizdik, bizzat bizdik… Bizden önce yolda yürünürdü, çimene basılırdı, ağaçtan meyve yenirdi. Ya biz, bizim zorumuzun adı neydi..?
Yol yerine duvarda yürümeyi tercih ederdik, çimenleri birer ateş olarak görüp basmazdık, ağaca çıkarak ağacın bir meyvesi de biz olurduk. Yer bizim için tehlikeliydi. Ya yer altına inecektik ya da gökyüzünde uçacaktık. Bizler uçmayı seçtik ama kanatsız bir şekilde… İşimizi o kadar iyi yapardık ki, bu kadar iyi oluşumuz bazen arkadaşlığımıza zarar verirdi. Zaten baskılanan karakteristik özellikler oyun yolu ile gün yüzüne çıkar. Bu gayet normaldi. Ayrılıklar kendi klik ninja gruplarımızı kurmamıza vesile oldu. Farklı ideolojik temsilcilerin peşinden koşardık, onların argümanlarını kendi argümanımızmış gibi savunurduk. En azından tutunduğumuz ve sahip çıktığımız bir dal var. Ya şimdikiler, bir telefon kaydırağında sürekli kayıp duruyorlar…
4-
İçine girdiğimiz zaman adeta gözlerimize perde indiren o kayıt yerleri. Evet, aynı alana birlikte girilince ekipteki kişilerden birisinin gözü kapanır, diğerleri ona uyaran atar. Kişinin gözünün açılması tamamen o uyaranı elde etmesi ile gerçekleşecektir. Bulamazsa eğer sonsuza kadar lanetlenir. Burada kulaklar, gözler olur; eller ise ayaklar olur.
5-
81 liler. Buralar futbol sahalarıdır ama bu adanın çocukları asla futbol oynamaz. Futbol onlara göre sıkıcıdır, zaten saha alanı ve top asla buna müsaade etmez. Bu adada topla yalnızca bir oyun oynanır: 81 Lİ. Kim toplamda 81 kere sektirilen topu kalesine gol olarak yerse o elenir.
Bu bahçede daha neler neler var. Aklıma geldikçe yazarım yine. Şimdi bazı imgesel yaşantılara geçiyorum. Buralar tam metaforik, buradaki anlatımlar tam da hedefini buluyor, selamını çakıyor.
Bir CD kavgası
Şimdilerde giriyorsun STEAM’e, tık diye indiriyorsun. Önceden böyle miydi?
Şu malum ikon kopyalama ve flaşa atma işini bilirsiniz. Hepimiz yapmışızdır, ‘’Ben yapmadım’’ diyen yalan söylüyordur. Biz de bu komik yaşantının eşiğinden geçtik. Neyse ki işin sırrını çözdük ve bunu kendi aramızda bir sektör haline getirdik. Şimdinin teknolojiden anlayanları, eskiden bu işi yapanlardı. Matematiği, hesap kitabı öyle soru çözerek felan öğrenmedik. Kendi aramızda bir iş kolu kurarak girişime atıldık. Kimde ne var, kimde ne yok hepsini bir kağıda yazar, listesini oluşturur, kafamıza göre bir fiyat belirlerdik. Bazen de değiş tokuşlar olurdu. Aslında en çok da bu olurdu. Güzel de olurdu, faydalı da olurdu. Arkadaşlık ilişkilerimizi güçlendirirdi.
Neyse çok uzatmadan anıya gireyim. Söz (B) UÇAR yazı kalır
Çok çok uzak bir adadan bir cengaver gelir. Ana karakterimizden bir oyunun cd sini ister. Okulda anlaşmışlardır. Tabii ana karakterimizin canı da birazcık eğlenmek ister. Ne kadar yanlış bir hareket. No, no, no… Sana hiç yakıştıramadım sevgili ana karakter…
Ana karakterimiz bir ninja ustasıdır ve elindeki oynak kırbaçla (ağaç dalı) bu cengaveri bir imtihana sokmak ister. Cengaverimiz bu imtihanı geçer. Sonrasında işi yokuşa sürerek bir kez daha farklı bir imtihana sokmak ister, onu da yapar. Son olarak da cengaverimizi bir düelloya davet eder. Düello bayağı çekişmeli geçer ve ana karakterimiz, cengaverimizin yüzüne yanlışlıkla zarar verir. Cengaver sinirlenir ama ana karakter hemen onu yatıştırarak istediği cd yi verir.
Hakkını helal et cengaver, seninle birlikte kendimizi IGI karakteri zannedip çalıların arasından atlamak güzeldi.
Sivilce Tohumu
Adalarda bazen cadılar gezer. Adanın çocukları tarafından bir lakap takılır bu cadılara: SİVİLCE TOHUMU…
Bu cadılar, zamanında adaların çocuklarıymış ama bir şekilde ergenliğin lanetine uğramışlar. İşin kötü tarafı da her kim bu cadılar ile alay ederse aynı şekilde lanetlenirler. Bu lanetin zorbalığa karşı bulaşıcı bir etkisi vardır. Ama durum o kadar komiktir ki bu zorbalığı yapmamak elde değildir. Sen de hakkını helal et sivilce tohumu.
TT BASKINI
‘’Alo, i….ye mi?
Burada acil bir durum var, tt yanıyor,
…..’’ kapattı.
Evet, bu devasa bahçenin içinde TT denilen, adanın çocukları tarafından ne olduğu sürekli merak edilen, ne işe yaradığı anlamlandırılamayan bir kapalı mekan var. Ama mekanın kapalı olması, bu ninja çocukları durdurur mu hiç?
Biri gözlem yapar, biri pencereleri sayar, biri kameraları, birisi güüüya kroki çizer, birisi demirlerden içeri nasıl girileceğini hesaplar, birisi de baskın sırasında küçük abdesti ile bir ağacın köklerini kurutur... Her ne olursa olsun, bütün adanın çocukları olarak oraya baskın yapılacak. İçeride hiç adam var mıdır, yok mudur bilinmez ama hayaletlerin varkığı hep hissedilmiştir.
(Dipnot: Yıllar sonra ana karakterimiz oralara tek başına gider, yine aynı belirsizlik duygusunu yaşar. Demek ki harbiden bir GUDUBETLİK varmış bu mekanda…)
AKIN
‘’Akıııınnnn!
……………………………m dışarı gelseneeee!’’
Görev tamamlandı. Sizin de yanınızda zengin ama iyi kalpli bir arkadaşınız varsa, mutlaka ona sahip çıkın. Böyle arkadaşların varlığı oldukça önemli. Nedenini anlatmıyorum, siz biliyorsunuz zaten.
Balon Patlatma Yarışı
Bu adaların içinde bir okul bulunur, çok ama çok güzel bir okuldur kendisi. O okuldan dünyayı değiştirecek, dünyaya neşesi ile yön verecek seçkin insanlar mezun olur. Bunlardan birisi de bir balon patlatma yarışına katılan güzel bir insandır. Yarışma aniden düzenlenir ve bu güzel insanı da oyuna dahil ederler. Ayağına bir balon bağlarlar ve bu balonu muhafaza ederek rakiplerinin balonu patlatması istenir. Tabi bu güzel insanımız aynı zamanda ninja tayfadan. Ve o oyun esnasında başka bir ninja da yok. Dolayısıyla kazananın kim olacağı belli. Oyunu kazanan bu güzel insana bir dondurma hediye ederler. ANTEP FISTIKLI bir dondurma. Ne yazık ki kıskanç arkadaşları bu durumla alay ederler. Aynı dondurmanın marketten alınabileceğini ima ederler. Ama yoldan geçen bir teyze, önemli olan BAŞARI HİSSİ ve bu hissin vermiş olduğu HAZZIN öneminden bahseder. Bu güzel insan o söze öyle bir motive olur ki, hayatı boyunca bu motivasyonun edasıyla ve yaşanılan olayın arka planındaki anlamıyla hareket ederek hayatı boyunca hep başarılı ve mutlu olmuştur. O güzel insana da selam olsun.
Kanka Oyun Yapalım
Şu malum bugünlerde hep konuşulan oyun var ya, bu sene de muhtemelen ödül alacak o oyun. Hah, evet evet, GTA 6 dan bahsediyorum. Biliyor musunuz aslında o oyunun temellerini biz attık. Evet evet yanlış duymadınız, biz attık. Rockstar bizden çaldı. Ne kadar talihsiz bir gelişme ama…
Çocukluğumuzdan beri bilgisayar oyunlarını, bu oyunların yapım aşamasını hep merak etmişizdir. Çünkü bu sektör, hemen hemen bizim doğumumuzla başladı, yükseldi ve halen etkisi sürüyor. Kendi kendimize dedik ki ‘’Acaba biz de oyun yapamaz mıyız, oyun yapmak ne kadar zor olabilir ki?’’ Bu soruyu bir motivasyon altyapısı oluşturma edasıyla soran ana karakterimiz, arkadaşları ile işe koyulunca pişman oldur. Neyse, en azından imkansız gibi görünen bir işe koyulmuşlar. Bu durum, ilerleyen hayatlarında onlara pozitif bir etki olarak geri dönecek. Zaten bu ekip, geçmişin intikamını alarak şuan yapıyor da. Kimisi oyun, kimisi müzik, kimisi sanat, kimisi akademik, kimisi de ORTAYA KARIŞIK…
Gel Gelelim yazının başlığına
YAŞLI KURT DEDENİN İĞNESİ
Bizler seçkin insanların seçkin çocuklarıyız. Babalarımız ile bir araya gelir, halı saha maçına gider ama top oynamayız. Onları izler, farklı korkunç yerleri keşfeder, bazen oralarda kaybolur ve kendimizi aratırız. Bir gün yine böyle bir şey yaşadık ama bu sefer bizi kovalayan bir dede vardı. İnsan değildi. Kendisi YAŞLI BİR KURT DEDEYDİ.
Biz onu görmezdik, göremezdik daha doğrusu. Varlığını bize hissettirir, aydınlık alandan TENHA bölgeye çeker, bizi korkutmaya çalışırdı. Tabii biz korkar mıyız, içine içine gireriz, üstüne üstüne yürürüz. Elbette bu cahil cesaretimizin bir sonucu olacaktı.
Geziyoruz, aydınlıktan tenha bölgeye doğru. Sonrasında bir ses duyduk ve tıpkı CALL OF DUTY de ‘’C’’ tuşuna basıp siper alır gibi yere yattık. Sessiz bir şekilde etrafı izledik. Bir uğultu var ama görünürde herhangi bir şey yok. Ayağa kalkınca yine o uğultuyu çıkarıyor, yatınca susuyor.
İçimizden birisi bize EŞŞEK ŞAKASI yapacak değildi, herkes aynı yerde birbirine bakıyor. Birden yerde, bizim yakınımızda bir iğne parlayıverdi. Oyunlarda İTEM bulursun ya, hah aynı o şekil. ‘’Bu da neyin nesi?’’ deyip bakıyoruz birbirimize. Ben elime alıyorum ama lanetli bir şeyi elime aldığımın da farkında değilim. İğne, bir hastane iğnesi, ama kocaman. Doktorlar popoya vurur ya, aynı o iğnelerden. Ama renkli, estetikli ama bir o kadar da korkunç bir iğne. Sanki kırmızı bir vampir iğnesi gibi.
Bu iğneyi elimize aldığımız zaman o uğultu kesildi. İçimizde bir tedirginlik var ama bu iğne bizi çok büyülemişti, elimizden bir türlü bırakamıyorduk. Neyse, bu iğneyi yanımızda götürmeye karar verdik. Eve götürecektik, bahçeye gömecektik, arada sırada kontrol etmek için eştiğimiz küçük alanı açacaktık. Bu arada yaşlı kurt dede de sürekli bizi izliyor, bazen rüyalarımıza giriyor, odaklanma problemi yaşatıyor, işlerimiz hep ters gidiyordu. Bu iğne ve etkisiyle bayağı bir haşir neşir olmuştuk. Yaşlı kurt dede ile dalga geçiyoruz ama ürkek bir tavırla, güyaa kendimizi kandırarak.
Bir gün çok farklı bir şey oldu, yukarıda Akın’ı dışarıya gelmesi için çağırdım ya. İşte o zaman elimde bu iğne vardı. Elimde atıp tutuyordum kendimce. Ve son atışım biraz yüksek oldu. Tutamadım ve yere düştü. Normalde ne beklersiniz, iğne kırılır değil mi?
Hahaha, iğne lanetli dedim.
O iğne, yere değmesiyle öyle bir patladı ki…
Sanki bomba patlatmışız gibi bir ses çıktı.
Akın, ani bir şekilde pencereden fırladı, etraktaki insanlar bana baktı.
Üstelik patlayan iğneye dair herhangi bir iz, bir parça yok!
Ne olduğunu anlayamadık. Belki o iğne bize bir mesajdı ama sanırım o mesajı tam anlayamadık.
Umarım seninle ve iğnenle bir daha karşılaşmayız Yaşlı Kurt Dede
Evet, elimdeki zaman makinesi bozuluyor, bozulmalı da. Neticede büyüdüm. O zamanın güzel, saf, sıra dışı yaşantı ve duyguları beni şimdiki kişiliğime hazırladı. Boşuna psikologlar çocukluk anamnezi almıyor. Ama biz bazen ısrarla çocuk olmayı reddediyoruz.
Yazıyı bitirmek istiyorum ama bir virgül atmadan asla olmaz. Hayatıma giren bir noktalama işareti, bana geçmişimdeki o çocuksu neşeyi yeniden yaşatmak için karşıma çıkıyor. Ve diyor ki: ‘’Bu noktalama işaretinin bir anlamı daha var…’’
Virgüll, Şemsiye
-Yağmuru sever misiniz,
-Peki ya bitmemiş işleri, o tamamlanmamışlık hissini,
İnsanlar genelde bu iki durumla karşılaştığı zaman bu durumları çözmeye çalışır, ben de olsam ilk önce çözmeye çalışırdım, Ama bu iki olgu sanırım bana çözülmek için verilmemiş, Tamamiyle hissetmek ve akışına bırakmak için verilmiş,
Yağmurlu bir hava düşünün, ama yağmur yerine virgül yağıyor, Daha doğrusu etraftaki insanların bitmemiş sitemli cümleleri yağıyıyor, Bir şemsiye veriliyor size ama siz o virgüllü havanın altında ıslanmak istiyorsunuz, o şemsiyeyi açmak istemiyorsunuz, Cümle bazen bitmeye yakın duruyor ama siz o cümleyi bitirmek ve sonuna nokta koymak istemiyorsunuz, Hatta bu yazıyı bile bitirmek istemiyorum, O yüzden sonuna virgül koyacağım,
Buraya kadar sabırla okuduğunuz için teşekkürler,
Görüşmek üzere,
Pardon,
G,Ö,R,Ü,Ş,Ü,R,Ü,Z,
.Kelle-i Şerife
Yazar,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,Tekno Psikoloji
Yorumlar
Yorum Gönder